روزی شاعر بودم ...

تا اینکه یک پاک کن جادویی خریدم و با آن رنگ بنفش را پاک کردم و کتابهای ریاضی و دیفرانسیل را پاک کردم با پاک کن جادویی ام گوشه ی تیز ساختمان ها را سنگهای صاف و صیقل خورده ی تراورتن را پاک کردم من تمام چاله ها را از خیابانهای شهرم پاک کردم و تمام سطلهای زباله ی گنده ی سیاه و بد بو را و تمام جوی های آب را با پاک کن جادویی ام مگس های بچه های آفریقایی را پاک کردم و تمام شامپو های ایرانی را و همه ی آهنگهای متال و هارد راک را و کلاغ های سیاه ِ سیاه ِ زشت را من با پاک کنی که دیروز خریده ام همه ی پیکان های تاکسی را پاک کردم و ته ریش های پیرمردهای کشاورز را و زبان ترکی استانبولی را و بازار های کثیف و شلوغ بانکوک را و تمام اساتید عقده ای را و رد گندابه ی زباله ها از روی آسفالتها را و خیابان ودنخای مسکو را و خانه هایِ قرنطینه یِ دولتی ِ لندن را و تمام رییس جمهور های احمق را پاک کردم من با پاک کن جادویی ام حتی شعرهایم را هم پاک کردم ... پاک کن جادویی ام مال تو: می شود اول مرا پاک کنی؟ *.برزخ عبور کردن از خاطره ها ... سفر ... کوچ ... برزخ رها کردن می دانی؟ حتی در برزخ هم آتش هست ...