 |
 |
 |
بهتر که من نباشم...
بغضیست در گلویم...
آن لحظه های بی تو.
بهتر که من نباشم.
در خواب زندگی می کنم و زندگی را در خواب می بینم... که من بد بودم... سرم گیج می رفت... باید از ۱ ساعت و نیم فرصتم برای خواب استفاده می کردم... که اگر طبع آنارشیستی ملت ایران فوران نکرده بود میشد نیم ساعتی هم بهش اضافه کرد... انگار هنوز بارون می آمد... جابجا می شدم... افکار ادامه پیدا می کردن... و باز جابجا می شدم...درست نمی دانم که دست آخر سه پلیس را کشتم و فرار کردم یا یکی به سرعت نشست و زنده ماند... احتمالا زنده ماند واگرنه دلیلی نداشت من نقاب داشته باشم... با شاهدانی مرده!...
حتی آهنگ هم گوش نمی کردم... زمان گذشت و من نتونستم بخوابم... بعد در راه بودم... زمین باران خورده و اتوبان خلوت و پیچیدن باد در لابه لای موهایم... به سرباز صفر همراه باتومش و نگاه طلبکارانه اش لبخند زدم و مَثَلِ جور شدن در و تخته به ذهنم آمد... آنارشیسمِ موضعی... مخابراتِ بی مفهوم... و لابد در مواقع اضطراری تر به طور اتفاقی تامین کننده های پهنای باند اینترنت هم دچار مشکل میشوند!...
نگران تماسی که قرار بود بگیرم و نگرفتم نیستم... مانند قبلی... به آن گفتم حال خوشی ندارم... به این هم می گویم.
آه!... اینجا!... یادم رفته بود... من اینجا مُردم... دوبار به گمانم... یک بار آن طرف... و یک بار این طرف... یادمه که آن طرف نشستم و این طرف افتادم... شاید داشتم زمزمه می کردم: توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند... یا جمله ای از تام یورک... یا گپی با خدا پیرامون بغل شدن یا نشدن.
من رفتم... دنبالم آمدند که من با آنها باشم... انکار و اصرار... و صداها واقعا دور بودند... مجموعه ای از چرندیاتی که من بلغور کردم در باب شخصیت اجتماعی و شخص ناجی که اتفاقا حساب هم کرده بود من را جدا کرد و پس از راضی کردنشان برای نماندنِ به خاطر من... صداها دورتر شدند... صداهایی که دوستم داشتند... و من تنهایم...
جالبه... خیلی ها هستند و من دور می نشینم... عاشق و معشوق پوشالی آنجا!... دیگران آنجا تر... کمی بعد چیکن لیتِل با دو دوستش کنار من اند... و مردی میانسال و معمولی آن طرفم.
سلولهای مغزیم به حالت نیمه خاموش در اومدند... بازهم... مرد عادی بیش حد دزدانه خیره میشود به من... انگار تاکنون سیّال قرمز ندیده... من با او سنگین نمی شوم... دلتنگ می شوم... کلید ها را یکی بس از دیگری می فشُرم... بر طرف می شوم... سعی در پاک کردن دستهایم با دستمال می کنم... باید خونی که جلوی چشمان پخش کننده ی موسیقیم را گرفته هم پاک کنم... فکر میکنم اگر چیکن لیتِل می بیند چه فکری میکند؟... اصلا تا حالا چه فکری می کرده؟... اینکه من بداهه نوازی ای نسبتا خوب در سی ماینور دارم که توش صدای پرنده هست؟... و یا اینکه قرار بوده نقاشی دخترکی از من بر دیوار پسرکی باشه؟... و حالا چی؟
مرد عادی به بهانه ی خالی شدن صندلی جلو میرود تا احتمالا از شرّ افکار نشأَت گرفته از علایم ارسالی توسط چشمانش راحت شود که شاید نشود... چیکن لیتِل هم رفته... و من هم حالا سرد تر شدم و دارد خوابم می برد... شاید یخ بزنم... منتظر رویای شیرینش می مانم ولی نمی آید.
می روم... عاشق و معشوق هم دست در دست پشت سر من اند... صبر میکنم تا دیگرانِ آشنا رفع عطش کنند و بعد مجموعه ای از لخته و جریان گرم سرخ را به فاضلاب می سپارم. عاشق و معشوق اینجایند و چرا حداقل کمی صبر نکردند؟... نگاههایش را حمل می کنم و نگاهش نمی کنم و آخر هم شاید لحظه ای عاشق زخمی بر روحم دید. خوب... به جهنم! شاید بعد برای این یا برای آن از روی اجبار جواب پس بدهم... بی ربط یاد شادی می افتم که بعد انصرافش احتمالا دیروز کنکور داشته. تحلیل میکنم...حدس هایم از گفته های احتمالیشان پیرامون دیوانه بودن من... یاد میکنم از حرف معشوق فعلی وقتی راجع به من میگفت: که خیلی خوبه که آدم اینجوری مثل تو بدونه کِی می میره!... و فکر میکنم اگر قرار است در نظرشان چیزی باشم بهتر است دیوانه باشم تا سرطانی. بعضی ها دیوانه ها را دوست دارند... سرطانی ها رو نمی دونم! شاید هم تلفیقی فکر کنه و از من دیونه ای دم مرگ بسازه! به هر حال شادی احتمالا تو کنکور خوب نتیجه می گیره. شادی نمی تونه دق کنه.
من واقعا تفاوت رو احساس میکنم! تفاوت نگاه ها. دختری که داشت دست در دست پسری با نگاهش منو می بلعید... و آدمهای مترو... دوخته شدن نگاههایشان به خاطر جذابیتم بود یا رنگ پریدگی؟ به هر حال من خسته تر از اونم که ادامه ی این خوابو ببینم...
و من حماقت می کنم پس هستم... اگر حماقت نمی کردم هم بودم...
متاسف می شوم...
و بعد بی حسّی مطلق!
نعره مزن
پای مکوب
خرقه مدر
زار مزن
اشک نریز
چنگ به زنار مزن
دست به اوی پیش مبر
هیچ مگو
بیش مخواه
خانه خراب است کنون
این ره ما بود ... همین
جز به می و زلف شکنج
شیخ به ما هیچ نگفت ...
...
...
*.می ترسم ... خیلی ...
